| |
Beskid Żywiecki leży w strefie klimatu umiarkowanego kontynentalnego. W zależności od występującej konfiguracji terenu, czynnikiem decydującym w tym podziale jest wysokość n.p.m.. Możemy podzielić je na następujące strefy:
- umiarkowanie ciepła - do 680 m n.p.m., o średniej temperaturze około 6-8?C,
- umiarkowanie chłodna - od 680 - 1080 m, o średniej temperaturze 4?C,
- chłodną - powyżej 1080 m aż do szczytu Pilska, o średniej temperaturze od 2-4?C.
Średnia temperatura roczna w świetle długoletnich badań meteorologicznych wynosi około 7,5?C. Charakterystyczną cechą umiarkowanego klimatu górskiego jest szybka zmienność istniejącej pogody, bogactwo opadów deszczu oraz silne wiatry. Ich średnia prędkość dochodzić może od 1,2 m/s do 2,7 m/s. Największą prędkością charakteryzują się wiatry południowe typu fenowego, których szczególna aktywność przypada na porę przedwiośnia, wczesnej wiosny i jesieni. Cisza atmosferyczna uzależniona jest od wysokości terenu i średnio na obszarze niżej położonym występuje około 48% dni, zaś w najwyższych partiach górskich zaledwie 8% dni jest bezwietrznych. Przeciętne roczne zachmurzenie waha się granicach 63-70%. Najmniej pochmurnymi miesiącami roku jest wrzesień i październik, zaś opinię najbardziej zachmurzonego ma listopad i grudzień. W roku około 50 do 69 dni, a więc zaledwie 16-20% to dni pogodne.
Średnia roczna ilość dni z opadami śniegu wynosi około 70. Pokrywa śnieżna zalega w granicach 100-110 dni, choć dane w tej kwestii mogą nieść w rzeczywistości spore różnice na co składają się ostatnio coraz to cieplejsze zimy. Grubość pokrywy śnieżnej uzależniona jest od wysokości i tak w dolinach może to być zaledwie kilkanaście centymetrów kiedy na Pilsku przekracza 1 m, a nawet może zbliżać się do grubości 2 m.
Maksymalna grubość pokrywy śnieżnej w górach przypada na przełom lutego i marca. W dolinach maksimum osiąga miesiąc wcześniej, a więc na przełomie stycznia i lutego. Najniższe ekstremalne zimowe temperatury notowane są na obszarze dolin i wynoszą ponad minus 30?C. W górach mamy do czynienia ze zjawiskiem tzw. inwersji. W okresie zimowym temperatura powietrza w dolinach i kotłach ulega obniżeniu w stosunku do zboczy, gdzie wzrasta wraz z wysokością. Zjawisko to powoduje tworzenie się mgieł radiacyjnych unoszących się nad dolinami, natomiast szczyty górskie są jej pozbawione co czyni je wyjątkowo widokowymi, jakby wyrastały z morza mgieł. Najwyższe letnie temperatury wahają się w granicach 37-24?C. Wszelkie gwałtowne załamania temperatury w górach przynoszą znaczne oziębienie powietrza, tak, że w pełni lata możemy być świadkami obfitego opadu gradu a nawet śniegu. Z tych też powodów nawet przy najlepszej pogodzie wybierając się w rejon szczytowy Pilska warto pamiętać o zabraniu ze sobą ciepłej odzieży. Pilsko to miejsce szczególnego mikroklimatu. Wybitna wysokość kopuły szczytowej przekraczająca wysokość 1500 m stanowi naturalną barierę zatrzymującą ciepłe powietrze napływające z południa. Zatrzymują się nad nim chmury spowijając szczyt, mimo że wszędzie poniżej panuje dobra, słoneczna pogoda. Pojawiające się różnice ciśnień dwóch stref powietrza wywołują deszcz i wiatr. Pilsko spowite mgłą sprawia duże niebezpieczeństwo zabłądzenia i zejścia na stronę słowacką.
|
|
|
